همچنان هستم، دست از سر این وبلاگ عزیز برنمی دارم!  اوضاع و احوال هم کمی تا قسمتی داغون، در هم بر هم  و به لحظات پایانی انفجار نزدیک میشوم. این انفجار این تکه تکه شدن از بیرون من ناشی نمیشه هر چی هست درون من در حال رخ دادن هستش، نمی تونم سر نخ اش رو پیدا کنم، یه کلاف گلوله شده با یه خروار گ

بین زمین و هوام. نمی دونم در من چه  اتفاقی افتاده. اصلا اتفاقی افتاده یا نه! فقط می دونم یه تغییری ایجاد شده... از کجا ناشی میشه هم نمی دونم...  فقط جلوه بیرونیش برام واضح هستش. مثلاً این که خواب تکه تکه هر شب ام تبدیل ش

با آدمی که حال اش خوش نیست کل کل می کنی که چی بشه؟ که در اوج حال بدیش بگه رابطه صمیمانه رو نمی خواد! تازه چند بار هم می پرسی بدون خشم و آرامش داری این حرف رو می زنی؟ واقعا فکر می کنی وسط هق هق گریه، در حالی که مچاله شده گوشه ی اتا